ความเป็นมา

ในประเทศจีนนั้นมีประชากรจำนวนมาก ในอดีตยังมีการแบ่งระดับชนชั้นออกเป็นระดับต่างๆ วิชาบางอย่างก็มีการห้ามให้ประชาชนทั่วไปศึกษา โดยมีการจำกัดให้เฉพาะบุคคลในราชสำนักเท่านั้น ซึ่งวิชาฮวงจุ้ยก็เป็นหนึ่งในวิชาที่มีข้อบังคับในการศึกษาเช่นกัน ที่วิชาขั้นสูงจะมีการถ่ายทอดหรือศึกษาได้ในระดับบุคคลชั้นสูงเท่านั้น

เนื่องจากเป็นวิชาที่ผู้คนต่างแสวงหาพยายามศึกษาด้วยวิธีต่างๆ จะด้วยวิธีครูพักลักจำ หรือพยายามคิดค้นขึ้นเองภายหลัง จึงเกิดระดับความแตกต่างหรือความแม่นยำของหลักวิชาออกมาในหลายระดับ

แนวคิดพื้นฐาน

โดยพื้นฐาน สำนักต่างๆของฮวงจุ้ยได้สอนถึงวิธีการว่าจะได้รับความสงบสุขและความมั่งคั่งได้อย่างไร หรือบางคนเรียก ความสงบสุข ว่า บารมี หรือสุขภาพ และเรียกความมั่งคั่งว่า โชคลาภ

วิธีการบางอย่างก็ได้รับผลดีมาก บางวิธีก็ได้รับผลน้อย บางวิธีก็ง่ายที่จะเข้าใจและปฎิบัติตาม บางวิธีนั้นผู้ศึกษาก็ต้องมีความเฉลียวฉลาดและใช้เวลานานกว่าจะเรียนรู้ได้

ด้วยเหตุผลต่างๆนี้เราจึงสามารถเปรียบเทียบสำนักฮวงจุ้ยต่างๆได้ คล้ายกับเปรียบเทียบเป็นระดับต่างๆของสถาบันการศึกษา และสามารถแบ่ง สำนักฮวงจุ้ย ตามระดับความรู้และเทคนิคของหลักวิชา

ทั้งนี้เราไม่นับรวมบุคคลที่ในสมองคิดถึงแต่เรื่องเงินตลอดเวลา บุคคลเหล่านี้ไม่ควรได้รับการเรียกเป็นซินแสฮวงจุ้ย หรือเหมาะสมที่จะเป็นซินแส เนื่องจากขาดคุณสมบัติด้าน คุณธรรมห้าธาตุ โดยเราจะเริ่มต้นจากระดับวิชาพื้นฐานง่ายๆขึ้นไปในระดับสูง