แผนภาพที่มาของศาสตร์ดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้ง(ดวงจีนระบบธาตุแท้)

ความเป็นมาของวิชาดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้ง ซึ่งคัมภีร์ดวงจีนฉบับโบราณและดั่งเดิมนี้ถูกคิดค้นขึ้นโดยโซยซือ(ปรมาจารย์) แซ่สุ่ง ซึ่งเป็นหลานรุ่นที่ 5 ของกษัตย์สุ่งตี่ ในสมัยราชวงศ์ 5 กษัตร หรือที่เรียกว่า "ราชวงศ์โหงวตี่"  ซึ่งเป็นราชวง์แรกๆ ของประเทศจีน ซึ่งมีมาก่อนราชวงศ์ แห่ ราชวงศ์ซาง ราชวงศ์โจว (โจว ตะวันออก โจว ตะวันตก)  ก่อน คศ. ประมาณ 2000 ปี และวิชาเจี่ยโหงวเฮ้งนี้ ได้ถูกใช้ในราชสำนักจีนมาโดยตลอด โดยมิได้มีการเผยแพร่แก่สามัญชนเลย

       ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฮั่น จึงมีการเผยแพร่ออกมาสู่สาธารณชน และเป็นที่นิยม เนื่องจากมีความแม่นยำในการทำนาย มาเรื่อยๆ และศาสตร์วิชาดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้งนี่เป็นที่เจริญรุ่งเรืองมากในสมัยราชวงศ์ถัง ซึ่งตรงกับรัชสมัยของกษัติย์ถังเกาจง  ในรัชสมัยของราชวงศ์ถังต่อมา วิชาดวงจีนเจี่ยโหงเฮ้งนี่เอง ได้รับการรับรอง โดยประกาศในพระราชองการของกษัตรหลี่ลงจี หรือทรงพระนามว่าฮ่องเต้เหี่ยงจง ตรงกับปี คศ. 712 ซึ่งตรงกับปี

壬子 (ยิ้มจื้อ)  ให้วิชาดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้ง เป็น 1 ใน วิชาชั้นสูง 10 แขนงซึ่งใช้ในราชสำนัก ซึ่งเรียกกันว่า "จับเก็งไต่หวบ" ซึ่งใน 10 แขนงวิชาชั้นสูงที่ถูกใช้ในราชสำนักจีนในขณะนั้นจะได้แก่
- วิชาฤกษ์ยามระบบต่างๆ ขี่มึ้งตุ่งกะ ไต่หลักยิ่ม  7 ยุค 4 ขุนพล ชิงเจ้งเต๋าซิ่ว ฯลฯ
- วิชาชัยภูมิ หลี่ขี่
- วิชาฮวงจุ้ยชั้นสูง ซาฮะสี่เก็กไต่เก็ก และซำง้วนไต่ข่วย
- วิชาทำนายชะตาบุคคล จี๋มุ้ยเต๋าซิ้ว ดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้ง
- วิชาโหงวเฮ้ง ใบหน้า พูดจา การเดิน การนั่ง การยืน
- วิชาดาราศาสตร์
ฯลฯ

       ต่อมาในรัชสมัยฮ่องเต้คังซี ซึ่งเป็นกษัติย์องค์ 4 ในราชวงศ์เชง (แมนจู) ได้มีพระราชองการให้มีการรวบรวมภูมิปัญญา โบราณ และคัมภีร์โบราณ ประวัติศาสตร์จีนทั้งหมด เข้าสู่หอคัมภีร์ของราชสำนักราชวงศ์เชง 

ขณะนั้นเองปราชญ์ของราชวงค์เหม็ง (ซึ่งราชวงค์เหม็งถูกราชวงศ์เชงยึดอำนาจ) ซึ่งเป็นผู้เก็บรักษาคัมภีร์ดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้ง เห็นว่า หากปล่อยให้ทางการยึดเอาคัมภีร์ดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้งไปได้ ภูมิปัญญาของแผนดินจีนโบราณจะตกไปอยู่กับชนเผ่าแมนจู (ซึ่งราชวงศ์เชงถือว่าป็นชนเผ่าหนึ่งในแผ่นดินจีน เรียกว่า ชนเผ่าแมนจู หรือ อ้ายซินเจวี๋ยโหล) แต่ราชวงศ์เหม็งถือว่าสืบทอดสายเลือดมาจากราชวงศ์ฮั่น)  และหากแมนจูสามารถรวบรวมเอาไปได้ อาจทำให้วิชาโบราณถูกนำออกนอกบรรพบุรุษดั่งเดิม จึงได้คัดลอกและแก้ไข ดัดแปลงคัมภีร์ คัมภีร์ดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้งออกจากกัน  ซึ่งแจกออกเป็นคัมภีร์ต่างๆดังต่อไปนี้
1.ทิเต่งช่วยหวบ
2.จื้อเพ้งหวบ
3.เคี่ยงธงป๋อก่ำหวบ
4.เสี่ยงชิงหวบ
5.กวงเม้งหวบ
6.อู่ฮกหวบ
และเก็บซ่อนคัมภีร์ดังเดิม เอาไว้ จากนั้นจึงส่งคัมภีร์ต่างๆ แยกออกจากกัน และส่งให้แก่ราชสำนักของราชวงศ์เชงส่วนหนี่ง และในสมัยต่อๆ มาการศึกษาระบบทำนาย ซึ่งก็คือวิชาดวงจีน ก็มีความคลาดเคลื่อน ผิดเพี้ยน ขาดความแม่นยำ ตามสัดส่วนของคัมภีร์นั้นๆ ที่ถูกแบ่งแยกออกจากคัมภีร์เจี่ยโหงวเฮ้ง จนมาถึงปัจจุบัน

       การดัดแปลงคัมภีร์นั้น ได้มีการนำเอากลวิชาเข้าไปรวมในคัมภีร์ต่างๆ เนื่องจากมีเจตนาต้องการให้ผู้ศึกษาเกิดความสับสน เช่น มีการนำเอาปฏิกริยา จับซิ้ง อันได้แก่ ปีเกย เกียบไช้ ฯลฯ และซิ้งสัวะ เช่น เทียงเต๊ก อวยเต๊ก ฯลฯ  เข้าไปรวมในคัมภีร์ทั้ง 6 ส่วน จากนั้น ก็ลบวิธีการพิจารณาพื้นดวง แบบอิม เอี้ยง เอี้ยงในอิม อิมในเอี้ยง การอ่านรูปดวงแบบพิเศษ การพิจารณาวัยจรต่างๆ และอีกหลักการอีกหลายอย่างถูก ถอดออกไป เพื่อมิให้ผู้ได้คัมภีร์ทั้ง 6 เล่มไปเข้าถึงเคล็ดวิชาดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้ง นอกจากผู้ใดจะเป็นผู้ที่สืบทอดสายวิชาดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้งที่ตกทอดลงมาจากรุ่นสู่รุ่นเท่านั้น

      สำหรับในประเทศไทย มีการนำเอาคัมภีร์ มาแปล และเขียนออกมาอย่างกว้างขวาง กันอยู่ 3 เล่มด้วยกัน อันได้แก่ ทิเต่งช่วยหวบ จื้อเพ้งหวบ เคี่ยงทงป๋อก่ำหวบ ซึ่งการแปลหนังสือดังกล่าว อยู่ในรูปแบบหนังสือดวงจีน ซึ่งมีวางขายตามห้างสรรพสินค้า จะพบว่ามี การใช้ปฏิกริยาจับซิ้ง และสิ่งสัวะด้วย(ในวิชเจี่ยโหงวเฮ้งไม่มีการพิจารณาจับซิ้ง สิ่งสัวะ) และลักษณะการเขียนก็วกไปวนมา ผู้ศึกษาจึงไม่สามารถเข้าถึงการอ่านรูปดวงได้อย่างแท้จริง  ซึ่งแม้จะนำเอาคัมภีร์ทั้ง 6 เล่ม มาแปลรวมกัน ก็ไม่สามารถเข้าถึงหลักวิชาดวงจีนเจี่ยโหงวเฮ้งชั้นสูงได้ เนื่องจาก เนื้อความสำคัญอันเป็นเคล็ดวิชาถูกถอดออกไป และมีการนำเอากลวิชาเข้ามาผสมนั้นเอง